مکتوب های خشتی

زن بودن یا دیده شدن، انحراف تاریخی و فکری

tananegi — Tue, 10 Nov 2009 15:06:31 GMT

زن بودن یا دیده شدن، انحراف تاریخی و فکری
( یک یادداشت در دو بخش)
فریاد ناصری

-
۱) میل شدید به ابژه کردن زن

آنچه این روزها، در ظاهر امری نو و مترقی به‌نظر می‌آید در عمیق‌ترین لایه‌های خود، پیوندهای محکمی با نقاط تاریک ِ سطه و نظم‌ ِوضع موجود دارد وَ آن چیزی نیست جز بخش‌های مختلف سایت‌ها و مجله‌های گوناگون با عناوین مختلف‌ درباره‌ی زنان، این بخش‌ها درمیان بخش‌ها و فصل‌های دیگر یک نشریه، قرار دادن‌ ِ زن در میان دیگر موضوعاتی‌ست که باید بررسی شود، شناخته شود وَ مثل یک جسد بر میز تشریح کسان قرار گیرد، نه تنها زن را به سمت آن جایگاه اصلی خود نمی‌برد و آن را نشان نمی‌دهد، بلکه در یک رفتار حق به‌جانب کماکان آن را مثل هزار چیز دیگر، هزار بحث دیگر، چیزی قابل شناخت و بررسی می‌داند.
مشکل من نه در شناخت و بررسی است که انسان هر روز و هر روز بیشتر از پیش نیاز به بررسی خود و موقعیت خود دارد تا از این رهگذر بیشتر خود را بشناسد، مشکل از آنجا آغاز می‌شود که زن نه در مقام زن- انسان، که با این حرکت‌ها در مقامی دیگر به مثابه‌ی هر چیزی جز انسان، نشان داده می‌شود و این همان باز تولید نگاه مسلط مردانه است به زن، وَ گذاشتن وقت و فضایی این چنین به مثابه‌ی لطف و نشان توجهی‌ست که قدرت مردانه را بر مسند فرزانگی می‌نشاند.
سوال این است که آیا مرد در مقام یک امر و مفهوم کلی وَ مردان در مقام نمونه‌ای از جمعیت انسانی، آنقدر شناخته شده‌ هستند که نیاز به چیز رفتاری در مورد آنها نباشد، آیا هیچ نقطه‌ی تاریکی در امر مردانه دیده نمی‌شود که تمام این نشانه‌های فرهنگی(مجله‌ها، سایت‌ها، فیلم‌ها...) در فکر شناختن امر زنانه و اندیشیدن به آن هستند؟
همین به سکوت برگزار کردن ‌ِ امر مردانه یعنی پذیرفتن تسلط آن، در مقام ناظر و نظربازی که می تواند نظرمند باشد و منظورش را در صحنه‌ی نمایش و میز تشریح ِ تئوری‌ها و ویترین خلاقیت‌های‌اش به تماشا گذاشته و با قواعد و منطق برساخته‌ی خودش به تعریف آن بنشیند.

۲) زن‌- برگ کدام برگ از زن است؟

از طرف دیگر سوالاتی‌ست که می تواند به نوعی روند و راه‌ ِ پیش روی زن-‌ برگ را روشن‌تر کند، که قرار است در زن‌- برگ از زن حرف بزنیم، یا حرف‌های زنانه و زنانه حرف زدن باشد و اندیشیدن به آنها، یا نه قرار است پی‌گیر اندیشه‌ی زنان باشیم یا که پی‌گیر زنان در گیر ِ اندیشه، وَ سوالات بی‌شمار دیگری که در ذهن دیگران می‌تواند شکل بگیرد و به این سوالات اضافه شود. سوالی از این دست که اصلن، چرا باید از زن‌ها حرف بزنیم؟ حرف زدن از زن‌ها آیا نگه‌داشتن‌شان در سطح حرف نیست؟ تازه آن ابزاری که می‌خواهیم با آن درباره‌ی زنان بیندیشیم و بگوییم، آیا سنخیتی با موضوع‌اش دارد. زبان ابزار برساخته‌ی فرهنگ و تفکر مردانه آیا در ذات خود نقض کننده و نادیده گیرنده‌ی زن و امر زنانه نیست؟
وَ دوباره اصلن، با کدام زبان باید از زن‌ها حرف بزنیم؟ شاید اگر زن‌ در ساختن دستور و منطق زبان به اندازه‌ی مردان سهیم بود، مشکل اینقدرها هم حاد و پیچیده نبود!
امیدوارم که اینجا، چون ملانقطی‌ها در مقام نکته‌گیری برنیایید که همین نقش و سهم را مردان در ساختن زبان، زبان در مقام برسازنده‌ی جهان، از زن‌ها سلب کرده‌اند و فلان و فلان، که بحث به تسلسل می‌افتد.
اگر در تمام این سال‌ها به جای تکرار ِ این دور بیهوده ، زنان تلاش‌شان مصروف برساختن خود و دخالت در زبان بود، تا نمایش خود به عنوان موجودی نادیده گرفته شده که حالا باید دیده شود و حق‌اش داده شود. فرهنگ مردانه این مجال را نمی‌یافت که دوباره از این وضعیت به‌وجود آمده به نفع نادیده گرفتن زن، به نفع میل و خواست و دانش خود استفاده کند.
منفعت طلبی در هر موجود زنده و هر نهادی وجود دارد، اما نادیده گرفتن منفعت خود و اشتباه گرفتن آن، دیگر بر عهده‌ی هیچ‌کس نیست. زنان خواست اصلی خود را که شراکت در ساختن زبان و جهان بود، در یک انحراف فکری و تاریخی اشتباه گرفتند و آن را در عرصه‌ی دانش و فرهنگ مردانه به دیده شدن تقلیل دادند، از همین رو دوباره به چیزی مجهول که باید شناخته شود، که باید در موردش حرف زد، که باید به آن لطف کرد و عرصه داد تبدیل شدند. وَ در این برگشتن از اصل به چیزی بدل مبدل شدند.

زن تبدیل شد به برگ، برگی در میان برگ‌ها، چیزی که فرهنگ مردانه آن را هر وقت که بخواهد، رو می کند. بدون آنکه دستش خوانده شود!

پی نوشت:

۱) این مطلب پیش از این در سایت اثر منتشر شده است. نظرهای جالبی هم در موردش داده‌اند.

۲) در خانه رایانه ندارم. پس دوستان دیر به روز شدن‌ها را ببخشند.

۳) معرفی نویسار در ضمیمه اعتماد خواندنی‌ست.

۴) و اگر چه دیر شده است دیگر، اما خبر راه یافتن گنجشکها... به مرحله‌ی نهایی جایزه‌ی شعر سال، البته این خبر هم خوشبختانه دارد، هم متاسفانه.

نويسار منتشر شد

tananegi — Mon, 19 Oct 2009 12:42:18 GMT

سه‌سالگی مکتوب‌های خشتی با شعری از نیگار خیاوی

tananegi — Tue, 22 Sep 2009 17:26:18 GMT

سه‌سالگی مکتوب‌های خشتی با شعری از نیگار خیاوی

یک شعر ترکی از نیگار خیاوی*

ترجمه: فریاد ناصری

این زن ترجمه این شعر تقدیم می‌شود به زنان‌ ِ سبز

های

مردهایی که دوست‌ام دارید و

برای‌ام می‌میرید

چهل هزار سال است که این جنازه وسط اتاق

خشک می‌شود

چهل هزار سال می‌شود که آویزان است از سقف

می‌ترسد...

می‌گندد...

بیاوریدش پایین

پایین بیاورید و

درپاساژهایی به رنگ ماتیک

پشت ویترین‌ها بگذاریدش

اگر رگ دارید!

آهای

مردهایی که دوست‌ام دارید و

برای‌ام می‌میرید

چهل هزار سال است این زن

به‌جای عطر و ادکلن

روی خودش بنزین می‌ریزد و

کبریت می‌کشد به خودش

بردارید

این زخمی را

ورم‌ها را، از صورت‌اش بردارید

بزرگ کنید و

در هیبت مجسمه‌ای

روبروی ساعت میدان شهر بگذارید

اگر در حرف‌ها‌ی‌تان صداقتی هست

و در رگ‌های‌تان

هنوز جسارتی!

*من مترجم نیستم که عاشق شعرم. هر وقت این معشوقه‌ی عبوس ِ شیرین‌کار در را به روی‌ام می‌بندد. من از هر روزن و سوراخی که شده، به تماشای عریانی‌اش می‌نشینم. ترجمه یکی از آن سوراخ ِ کلید‌های بزرگ است.

* مکتوب‌های خشتی سه ساله شد و من در آخرین سال‌های دهه‌ی سوم عمر خویش‌ام. می‌خواستم سه شعر بگذارم، حوصله‌ام نگرفت تایپ کنم. بس‌که خوانندگان این‌جا بی‌نظرند نظر آدم عوض می‌شود برای نوشتن، بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم برای‌ چه چسبیده‌ام به جایی که کسی نظری در باره‌اش ندارد. شاید کلن بی‌خیال این خشت‌هایی که این‌جا چیده‌ام بشوم، البته شاید!

ليست مقالات و يادداشت‌های تا به امروز مكتوب‌های خشتی

tananegi — Wed, 16 Sep 2009 19:57:18 GMT

ليست مقالات و يادداشت‌های تا به امروز مكتوب‌های خشتی

(اسامی لينك شده‌اند)

جنبش اول

ولایت صفویه تیشه‌ای بر ولایت اندیشه

ادامه‌ی ولایت... (برادر کشی یا حذف غیر خودی!)

ادامه‌ی ولایت صفویه... - سلمان زند

میل به تماشا- سلمان زند

تمنای دیدن و دیده شدن

زیستن در سایه روشن‌ها

ستایش از با نام گل

و اما عشق!

آلت‌نویسی یا اروتیسم

تن به تن شدن با تعریف اروتیسم

اخلاق‌ عشق یا عشق اخلاقی

حرف‌های همسایه

فضولی نکن! - سلمان زند

شعر و عشق: هویت ناخلفی

وسوسه‌هایی که به اغوا نمی‌رسند

برهنگی و آزادی، اروتیسم و گلشیری

فیض فریبا خوانی

خانواده و ادبیات چند صدایی

از کمر به بالا زن، از کمر به پائین مرد

حضور اسب در یال‌های دویدن

اصالت تلفیق در دوران گذار(در بررسی موردی آثار محسن نامجو) -سلمان زند

شعری از ...(نام شاعر که خط خوردنی نیست)

ترجمه‌ی سه شعر از فاضیل حوسنو داغلارجا

زوال، تاريخ اجتماعي و سمفوني مردگان

میل به عشق یا پلیدی؟

ثواب گريه‌ي دروغ براي پدر لخت!

س.ک.س خلاقیت عصر برای تولید معنویت

سلیقه و شعر

روابط نامشروع کلمات در سووشون

کسی که این نامه را می خوانی...

جزوه‌ی جلسه‌ی اول!

پرسه در نت!

دو جستار کوتاه در اندیشه‌ورزی خیال

ادبیات در وضعیت سرمایه‌داری

زن ایرانی در آستانه‌ی مدرنیته!-سلمان زند

رمان حماسه‌ی دنیای امروز

چند شعر از خواهرم مرضیه

آوازهای مُرقــّع مرگ (داستان بلند)

نقش‌خوانی(بررسی اسطوره شناختی ترنج در فرش)

(پاره‌ای از کتاب در دست انتشار)

بازخوانی رمان پوست اندختن کارلوس فوئنتس

نویسار

داستان ادبیات خاموش جامعه ی خنثی

آسمان فكر و خيال ايراني در تسخير قهرمان خنثي

گنجشک‌ها روی برف راه می روند- خبر چاپ

درباره‌ی شاعری بیژن جلالی

پاره‌هایی از چند نامه به یک دوست

نظری به ‌گنجشک‌ها...- مزدک پنجه‌ای

نظری به ‌گنجشک‌ها...- علی‌رضا نوری

نظری به ‌گنجشک‌ها...- محمد بیاتی

گفت وگو با نسیم خاکسار داور جایزه‌ی گلشیری پیرامون جایزه*

ویژه‌ی نویسش درهمدان

چه دیر، تدوین سلطه‌ي مردانه‌ از بهم ریختگی امر زنانه

(خوانشی از رمان ِ چه دیر... نوشته‌ی مه‌کامه رحیم‌زاده)

نظری به ‌گنجشک‌ها...- محمد‌علی شاکر

سه شعر ترکی از رسول یونان- ترجمه‌ی فریاد ناصری

شعری از فریاد ناصری

رویایی: شاعرِ مدرنِ سنت گرا- نگاهی به شاخصه های فکری و شعری یدالله رویایی

پی‌گیری مفهوم کتاب از قرآن تا شاعران

نظری به گنجشک‌ها...- منصور خورشیدی

تقابل تفکر روستایی و شهری در انتخابات

گلادیاتور‌ها و چند پی‌نوشت

از شکستِ روایت

(نگاهی به مجموعه شعر علیرضا حسینی)

دزد مفتضح

نامه‌ای از دوست

به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده‌ی خود را

(نظری به گنجشک‌ها۰۰۰- مانی رزمجو)

به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده‌ی خود را

tananegi — Mon, 31 Aug 2009 11:21:18 GMT

واقعیت این است که خراب‌ام این‌روزها، اما سر پام، زنده‌ام.

فریادم!

و اما نظری به گنجشک‌ها۰۰۰- ۶ در روزنامه‌ی ‌ایران

و همین مطلب در سایت آفتاب

نامه‌ای از دوست

tananegi — Sat, 22 Aug 2009 13:04:08 GMT

یک نامه از خدا، ناخدا! به فریاد

یک نامه از سردار

به گله درآمده‌اي فرياد، چه مرگته؟ تو از كجا به شعر مي‌كشي؟ شعرت از كجاست؟ از كوچ، از كوچه، از دل مادر به كوچه‌ي كتاب. حالا يكي درآمده است بي‌زبان كارش در همين كوچه‌ي كتابت است. چيزي بلند كرده، برداشته يا بر نداشته از اين كوچه زده است به پسكوچه‌ي خودش. قال و قيه... افتاده‌اي در آن پسكوچه پي‌اش كه چي؟ ول كن پسر. سر خرمن سال تنگ بيش از منشين. خرمن را به اولين گداي سر همين پسكوچه بسپار و برخيز. كجا مي‌چري؟ حرف نو و "مال من" حرف نورسيده‌هاي بازار است كه فرصت نكرده‌اند گشتي در ميدان تره‌بار بزنند تا ببينند كه بارشان چندان هم تر نيست. حرف تازه هنوز همان حرف كهنه است: گوياتر از گل چه ديده‌اي؟ خلوتي با هست خود. گل گپ نمي‌زند؟ شايد خيال مي‌كني جز آب و خاكي و باد نوايت را درمي‌آورد!

خوش خوش عزيز. گفتم بي سلام نگذرم. براي خودت. اگر خواستي هم براي نخودت! خواستم حالي پرسيده باشم گلم.

پی‌نوشت: ای دزد عزیز! از تو ممنون‌ام که بردی، از خودم که بر رسم اهل بازار شدم و" آی بگیریدش به‌راه انداختم" دل‌گیر، اما همین که این اتفاق این سطرها را برای‌ام آورد. خودش جهانی شادی‌است.

دزد مفتضح

tananegi — Fri, 14 Aug 2009 15:59:18 GMT

دزد مفتضح

بارها شده است که شنیده‌ام شعرم توسط ناشاعران در جاهای مختلف دزدیده و خوانده شده‌است. هر بار اگر دسترسی داشته‌ام سعی ‌کرده‌ام محترمانه با دزد شریف برخورد کنم. اگر چه همین امر باعث شده است که دیگر در هیچ جا شعری نخوانم و در اینترنت هم شعری منتشر نکنم اما باز هم هر دم از این باغ بی بر فرهنگ ما بری می‌رسد. این بار در وبلاگی به نام فروتر از خاک زمین که گاه گداری نیز به آن سر می‌زنم با شعر‌های خودم مواجه می‌شوم که کمی سطرهای‌اش جابه‌جا شده‌اند تا بی چیزی کسی به نام جعفر واعظی "آزاد" را نشان بدهند. لینک این شعر‌های به یغما رفته از سایت وازنا را در اینجا می‌گذارم و لینک این آقای واعظ را، خودتان قضاوت کنید. واقعن شرم‌ام می‌آید از این‌همه ناچیزی!

به شعرهای ۱ و۲ در این پست دقت کنید که بی شرمانه به دوستی هم تقدیم شده است.

و اما آدرس شعرهای خودم در سایت وازنا و اصل شعرها:

شعر دوم در این آدرس

٢)

استکانهای خالی را که نگاه میکنم

گلویم

به خاطر چا ی هایی که با تو نخورده ام

چقدر می سوزد

و نیز شعر دوم این آدرس

٢)

برا ی آمدنت باید

كوچه این سطرها را

تنگ تر كنم و

عصایی بدست این حرفها بدهم

روزی كه تو بیایی

حتمن خیلی خسته ای

شكسته ای

لابد من مرده ام

و تو مثل شعری گم شده از من

پیدا می شوی

كه زیر پای سنگ قبرم را

امضا كنی

دزدان نامحترم! این آخرین باری ست که سعی می کنم محترم باشم وَ

اینکه شعر دزد عاقبت رای دزد می‌شود.

از شکستِ روایت

tananegi — Mon, 20 Jul 2009 11:07:18 GMT

از شکستِ روایت

حاشیه‌ی اول:

علیر‌ضا حسینی، شاعری که در آب‌های آزاد، مرگ او را به اسارات گرفت تا از بند خاکی که از آن گریخته بود، نجات‌اش دهد. خوانده‌ام که به دفتر کارنامه می‌رفته با حرارت از تئوری‌های پست مدرن حرف می‌زده، خوانده‌ام که انسانی بوده که تن به قاچاق بودن، شدن داده تا بیرون از خاک دامن‌گیر وطن هوای‌ تازه به قلب‌اش برساند اما آب‌ها، اسیر مرگ‌اش کرده‌اند وَ اینکه یارعلی پور‌مقدم چند سطر از شعر "چلیک‌های شکسته‌" اش را در اول یادداشت‌های‌ یک اسب‌‌اش آورده است.( و جالب‌تر، نسخه‌ای که به دست من رسیده امضایی دارد به یاد حوالی کافه شوکا). شکست روایت در سال ۱۳۷۷ در تهران توسط انتشارات تهران صدا به چاپ رسیده است.

متنی کوتاه:

اولین باری که مجموعه شعر " شکست روایت" را خواندم لذتی غریب توی رگ‌هایم دوید، بعد‌ها هر از گاهی دوباره مزه‌مزه‌اش می‌کردم تا ماند و ماند و بعد از فاصله‌ای دوباره هوای‌اش به سرم زد، این‌بار اما از آن لذت غریب خبری نشد هر چند که هنوز هم خیلی بیشتر از مجموعه‌های حیف کاغذ و درخت است. بار اول اگر تمام کتاب را بلعیده بودم این‌بار به گزین کردن افتادم و کمی به نشتِ ناشی‌گری‌های شاعر در روایت‌های‌اش چشم دوختم، شاید اگر حوصله می‌کرد یا اگر بیشتر می‌ماند و تجربه می‌کرد راه به جاهای خوبی می‌برداما فعلن که او ماهی رویایی دریاها شده با یک کتاب که"شاعران یک کتابی/ خوشبخت‌ترین شاعران جهانند"ـ۱ در همه‌ی این وقت‌ها از همان بار اول تا همین الان گذشته، چند چیز در من مانده است که می‌شود گفت بن و بنیاد ِ دید شاعرانه و شعرهای علیر‌ضا حسینی است.

اولین‌این‌ها تصویر‌گرایی شعر‌های‌اش است نه در حالت ذهنی که با پرداخت‌های کاملن نزدیک از روزمره (در این پرداختن به روزمره حرف‌هایی دارم که اگر حوصله‌ای باشد سر فرصت با یاد آورد چند شاعر دیگر مکتوب خواهم کرد) نزدیک به اشیا‌ء و اشخاص که زیر لایه‌ای از احساسی نوستالژیک شکل می‌گیرند، می‌شود این‌طور گفت اشیا‌ء و اشخاص روزمره‌ی گذشته شده.

عشق

شانه‌هایی بود

که بر ان ایستادم

و دختر همسایه را بوسیدم

مادرم را می‌گویم. شعر عشق- ص۱۱

نوشته بودی دلت می خواهد بهار اینجا باشی

جای تو خالی

اردیبهشت رفته بودیم کرمان

آن آبشار را به خاطر می‌آوری؟

همانجا که آب را به زور تلمبه

روی کوه می‌بردند و از آن بالا، پائین می‌ریختند

همان آبشاری

که بعد‌ها فهمیدیم

چقدر به زندگی ما شباهت دارد. شعر نامه- ص۵۵

دومین ویژگی به‌خصوص در شعرهای کوتاه دیده می‌شود هر چند گاه دربندی از شعرهای بلندتر هم می‌توان دیدش. شهودی و کنشی بودن خیال است و به گمان من همین امر باعث شده که آن ناشی‌گری که گفتم در شعر‌های‌اش بروز کند یک نوع سهل انگاری به خاطر مبهوت شدن در مقابل کشف‌ها نسبت به مابقی امر در شعر که در شعرهای کوتاه بیشتر بر عهده‌ی پایان‌بندی افتاده مثل همان شعر عشق که در بالا آورده شد یا شعر زیر

آن زن

که در کوهستان‌های آریا‌گرته

مرا روی سنگ زایید

بر دیوار غار تنهایی‌ام

خورشیدی را نقاشی کرد

که هنوز

آفتاب‌گردان‌های مرا می‌گرداند. آن زن- ص۱۵

اما بارزترین ویژگی شعرهای حسینی که ظرفیت تامل بیشتر و توان تجربه شدن بیشتری را دارد ساختن موقعیت‌های شعری با استفاده‌ی شاعرانه‌ از آگاهی‌های فلسفی و تئوریکست. او بر خلاف بسیاری از شاعران در تئوری‌ها غرق نشده و نگذاشته که باید‌ها و نباید‌های تئوری‌هایی که خوانده شعر‌اش را شعری مصنوعی و مکانیکی کند بلکه با فاصله گرفتن از آگاهی‌های نظری خود با نگاهی طنزآلود و شاعرانه از آنها به نفع شعر‌اش سود جسته مثل شعر شماره‌ی ۳ از چرک نویس‌ها

دیروز در خبرها آمده بود

آنها برمی‌گردند

بله!

در خبرها آمده بود:

ما دوباره برمی‌گردیم

تقصیر کیست که پست مدرن‌ها

خیلی زود

تاریخ را تمام کرده‌اند؟

همان‌طور که می‌بینید او آگاهی‌اش را از مقوله‌ی نظری پایان تاریخ در یک موقعیت به‌جا و رندانه به نفع شعر مصادره می‌کند. این نوع برخورد با آگاهی از هر نوع‌اش تاریخی، فلسفی و به خصوص تئوری ادبی که مدت‌هاست در شعر ما بسیار کمیاب و نایاب شده، راهی‌ست که می‌تواند نفس تازه‌ای به شعر امروزمان بدهد به شعری که در تئوری‌های شاعران مضمحل شده است.

از ناشی‌گری‌های حسینی می‌گذرم که او دیگر از این حر‌ف‌ها گذشته است.

شستش را

حواله کرد

به نجات غریق

و غرق شد در رویایی که تا زانو‌هایش نمی‌رسید

جسدش را که از شعر بیرون کشیدند

هنوز

می‌خندید. شستش را- ص۵۷

حاشیه‌ی آخر: شعر اول و آخر شکست روایت

جیرجیرکی می‌‌خواند:

جیر جیر

برای من اما

سی و دو حرف

کافی نیست. ص۵

***

ممکن است در این سپیده‌ی مشکوک

خروس‌ها نقطه چین خوانده باشند.

و سکوت

نزدیک‌تر آمده باشد.

ممکن است تمام نشانه‌ها

در راه دهکده، گم شده باشند

و خوشبختی

دورتر رفته باشد

با این‌همه

ما

هنوز هم

حرف داریم. ص۶۱

نوشته شده به تاریخ نمی‌دانم چند سال پیش

فریاد ناصری

ليست مقالات و يادداشت‌های تا به امروز مكتوب‌های خشتی

tananegi — Mon, 13 Jul 2009 14:34:22 GMT

ليست مقالات و يادداشت‌های تا به امروز مكتوب‌های خشتی

(اسامی لينك شده‌اند)

جنبش اول

ولایت صفویه تیشه‌ای بر ولایت اندیشه

ادامه‌ی ولایت... (برادر کشی یا حذف غیر خودی!)

ادامه‌ی ولایت صفویه... - سلمان زند

میل به تماشا- سلمان زند

تمنای دیدن و دیده شدن

زیستن در سایه روشن‌ها

ستایش از با نام گل

و اما عشق!

آلت‌نویسی یا اروتیسم

تن به تن شدن با تعریف اروتیسم

اخلاق‌ عشق یا عشق اخلاقی

حرف‌های همسایه

فضولی نکن! - سلمان زند

شعر و عشق: هویت ناخلفی

وسوسه‌هایی که به اغوا نمی‌رسند

برهنگی و آزادی، اروتیسم و گلشیری

فیض فریبا خوانی

خانواده و ادبیات چند صدایی

از کمر به بالا زن، از کمر به پائین مرد

حضور اسب در یال‌های دویدن

اصالت تلفیق در دوران گذار(در بررسی موردی آثار محسن نامجو) -سلمان زند

شعری از ...(نام شاعر که خط خوردنی نیست)

ترجمه‌ی سه شعر از فاضیل حوسنو داغلارجا

زوال، تاريخ اجتماعي و سمفوني مردگان

میل به عشق یا پلیدی؟

ثواب گريه‌ي دروغ براي پدر لخت!

س.ک.س خلاقیت عصر برای تولید معنویت

سلیقه و شعر

روابط نامشروع کلمات در سووشون

کسی که این نامه را می خوانی...

جزوه‌ی جلسه‌ی اول!

پرسه در نت!

دو جستار کوتاه در اندیشه‌ورزی خیال

ادبیات در وضعیت سرمایه‌داری

زن ایرانی در آستانه‌ی مدرنیته!-سلمان زند

رمان حماسه‌ی دنیای امروز

چند شعر از خواهرم مرضیه

آوازهای مُرقــّع مرگ (داستان بلند)

نقش‌خوانی(بررسی اسطوره شناختی ترنج در فرش)

(پاره‌ای از کتاب در دست انتشار)

بازخوانی رمان پوست اندختن کارلوس فوئنتس

نویسار

داستان ادبیات خاموش جامعه ی خنثی

آسمان فكر و خيال ايراني در تسخير قهرمان خنثي

گنجشک‌ها روی برف راه می روند- خبر چاپ

درباره‌ی شاعری بیژن جلالی

پاره‌هایی از چند نامه به یک دوست

نظری به ‌گنجشک‌ها...- مزدک پنجه‌ای

نظری به ‌گنجشک‌ها...- علی‌رضا نوری

نظری به ‌گنجشک‌ها...- محمد بیاتی

گفت وگو با نسیم خاکسار داور جایزه‌ی گلشیری پیرامون جایزه*

ویژه‌ی نویسش درهمدان

چه دیر، تدوین سلطه‌ي مردانه‌ از بهم ریختگی امر زنانه

(خوانشی از رمان ِ چه دیر... نوشته‌ی مه‌کامه رحیم‌زاده)

نظری به ‌گنجشک‌ها...- محمد‌علی شاکر

سه شعر ترکی از رسول یونان- ترجمه‌ی فریاد ناصری

شعری از فریاد ناصری

رویایی: شاعرِ مدرنِ سنت گرا- نگاهی به شاخصه های فکری و شعری یدالله رویایی

پی‌گیری مفهوم کتاب از قرآن تا شاعران

نظری به گنجشک‌ها...- منصور خورشیدی

تقابل تفکر روستایی و شهری در انتخابات

گلادیاتور‌ها و چند پی‌نوشت

tananegi — Sat, 11 Jul 2009 12:20:12 GMT

گلادیاتور پیر:

Morituri te salutant

( آنان‌ که رهسپار مرگ‌اند به تو سلام می‌دهند)

گلادیاتور جوان:

Morituri moriturum salutant

(آنان که رهسپار مرگ‌اند بر آنکه رهسپار مرگ است سلام می‌دهند)*

پی‌نوشت اول:

تو

یا من

آدمی‌ئی

هر که خواهد گو باش

تنها

آگاه از دستکار عظیم نگاه خویش

تا جهان

از این دست

بی‌رنگ و غم انگیز نماند

تا جهان

از این دست

پلشت و نفرت‌خیز نماند.( احمد شاملو)

پی‌نوشت دوم یا توالت نوشت(مستند):

جناب آقای...

من جوانی ۲۸ ساله هستم که تا بحال رنگ کس را ندیده‌است. آیا این است حقوق بشر؟

پی‌نوشت سوم یا وقتی که میرزاده هم ببرد:

چو ایران نباشد به تخم‌ام که نیست

روم جای دیگر زمین قحط نیست

همه تن به تن کون به دشمن دهیم

از آن به که خود را به کشتن دهیم

(میرازده‌ی عشقی وقتی از دست رضاخان به ستوه می‌آید این بیت‌ها را می‌نویسد، وگرنه همه‌تان می‌دانید که میرزداه کجا و این حرف‌ها کجا! خدا لعنت کند رضا خان را)

* تنهایی دم مرگ- نوربرت الیاس- ترجمه‌ی امید مهرگان و صالح نجفی- ص۲۹